Αποχωρείτε από τον ιστότοπο Lundbeck.com/gr

Έχετε επιλέξει να επισκεφθείτε έναν άλλο ιστότοπο της Lundbeck ή έναν ιστότοπο τρίτου μέρους, ο οποίος παρέχεται ως υπηρεσία σε εσάς. Η Lundbeck δεν ελέγχει περιεχόμενο σε ιστότοπους τρίτων και δεν μπορεί να προβεί σε δηλώσεις σχετικά με την ακρίβεια των πληροφοριών σε κάθε ιστότοπο που επισκέπτεστε. Η Lundbeck δεν είναι υπεύθυνη για την πολιτική απορρήτου οποιασδήποτε ιστοσελίδας τρίτων. Σας ενθαρρύνουμε να διαβάσετε την πολιτική απορρήτου κάθε ιστότοπου που επισκέπτεστε.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΤΕ ΣΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ ΤΗΣ

ΑΚΥΡΩΣΗ

Maria Liv Kjærgaard

Είναι μόνο σκέψεις

Χαμένη σε ένα ψυχωσικό επεισόδιο, η Maria Liv Kjærgaard έχει κυριευτεί από φόβο. Αλλά υπάρχουν και άλλα μέσα της πέρα από τον φόβο. Εκεί μέσα βρίσκεται και η πραγματική Maria - και λαχταρά να βγει έξω.

Maria Liv Kjærgaard

δανια

23 ετών. Είναι μοναχοπαίδι.

Επαγγελματική απασχόληση

Σπουδάζει Δημόσια Διοίκηση.

διαγνωση

Το 2014 η Maria έλαβε διάγνωση σχιζοφρένειας παρανοϊκού τύπου, ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής και μεταιχμιακής διαταραχής προσωπικότητας με τάσεις αυτοτραυματισμού. 

Ένα 4χρονο κορίτσι πάει βόλτα με τον μπαμπά της στη μαρίνα. Μόλις έφαγαν παγωτό και τώρα κατευθύνονται προς το νερό. Το κορίτσι ζητά να περπατήσει κατά μήκος της άκρης της ξύλινης προβλήτας. Από τη μία πλευρά της, ο πατέρας της με καλοκαιρινό σορτσάκι. Από την άλλη πλευρά, τα βαθιά νερά. Πότε πότε της αφήνει το χέρι, για να την κάνει να βρει την ισορροπία της. Έπειτα την ξαναπιάνει. Οι γονείς του κοριτσιού είναι διαζευγμένοι. Ανυπομονούσε να περάσει χρόνο μαζί του και ο ίδιος γελάει.

 

Αλλά το άλλο του χέρι κρατάει μια μπύρα και ο λόγος που γελάει είναι επειδή είναι μεθυσμένος. Η προσοχή του στρέφεται στους περαστικούς, τους οποίους χαιρετάει με πολύ κέφι. Το κορίτσι θέλει να κρατάει το χέρι του συνεχώς. Ο ήλιος λάμπει. Θέλει να απομακρυνθεί από την άκρη. Αντιθέτως, η Maria – γιατί αυτό είναι το όνομά της – καρφώνει το βλέμμα της μπροστά και συγκεντρώνεται. Δεν πρέπει να σκοντάψει.

Θα το καταλάβαιναν;

Πολύ πριν η Μαρία διαγνωστεί με παρανοϊκή σχιζοφρένεια, ο κόσμος πλημμύριζε τις αισθήσεις της με πληροφορίες. Είχαν την τάση να μπλέκονται σε ένα και μόνο μήνυμα: Κίνδυνος – προσοχή! Ως έφηβη, η Μαρία παρακολουθούσε με άγρυπνο μάτι τα πάντα γύρω της. Παρατηρούσε τα τακτοποιημένα σπίτια των συμμαθητών της, πώς όλοι τους είχαν το δικό τους δωμάτιο. Τα συρτάρια τους ήταν γεμάτα με ρούχα που τους έκαναν και, όταν κάθονταν στο τραπέζι να φάνε, όλοι μιλούσαν ελεύθερα. Οι σκέψεις στριφογύριζαν στο κεφάλι της Maria όποτε τους επισκεπτόταν. Τα ρούχα της ήταν ατημέλητα και υπερβολικά μικρά. Θα το πρόσεχαν; Αν ένας ενήλικας την πρόσεχε και τη ρώταγε κάτι, θα ήξερε τη σωστή απάντηση; Η Maria μαζεύτηκε φοβισμένη. Όταν της μιλούσαν, απαντούσε μονολεκτικά, ενώ έλεγε ψέματα όποτε κάποιος τη ρωτούσε τι έκανε η μητέρα της.

 

Η Maria ήξερε πολλά για τις ζωές των κανονικών ανθρώπων. Εντούτοις, εκείνοι δεν ήξεραν σχεδόν τίποτα για τη δική της - και αυτό ήθελε κι εκείνη. Η πόρτα στον κόσμο της Maria ήταν κλειστή και η ίδια ήταν σε διαρκή επιφυλακή, προσέχοντας μην και ανοίξει. Γιατί τα αυτιά της Maria είχαν ακούσει λόγια που οι φίλες της δεν είχαν ακούσει ποτέ. Μπορεί να είχαν κάτσει σε καναπέδες πλάι στις μητέρες τους, αλλά καμιά τους δεν είχε ακούσει την μητέρα της να λέει, «Ο πατέρας σου. Πέθανε», μαθαίνοντας έτσι ότι είχε πεθάνει επειδή κρεμάστηκε.

 

Η Maria δεν θυμάται να αντιδρά στα νέα. Ήταν 12 ετών εκείνο το απόγευμα στον καναπέ και, μετά από αυτό, η μητέρα της, η Mette, βυθίστηκε στο σκοτάδι της ψυχής της. Έχασε τη δουλειά της, έχασε τους γνωστούς της, βυθίστηκε όλο και πιο βαθιά - αλλά είχε ακόμα τη Maria και η Maria προσπάθησε να την τραβήξει προς τα έξω. Όταν η Maria γύριζε από το σχολείο, η μητέρα της καθόταν στη γωνία του καναπέ, ακριβώς όπως την είχε αφήσει, με τη μπλούζα της λερωμένη από τη στάχτη και το φαγητό. Μερικές φορές η Maria προσπαθούσε να την κάνει μπάνιο. Αλλά η Mette ήταν τόσο βαριά και ληθαργική που κάθε βήμα ήταν δύσκολο για τη Maria. 

 

«Μακάρι κάποιος να είχε παρέμβει νωρίτερα», λέει σήμερα η μητέρα της Maria. «Ήμουν πολύ άρρωστη και ανήμπορη να φροντίσω τη Maria. Αλλά δεν το έβλεπα». Οι ημέρες έγιναν μήνες και, όταν η Mette μπήκε επιτέλους σε ψυχιατρείο, είχε περάσει ενάμισης χρόνος.

Οι φαντασιώσεις φουντώνουν

Μέσα στο μυαλό της Maria, υπάρχει μια ανάμνηση από τότε που ήταν 16 και πέρασε έναν χρόνο σε επαγγελματικό γυμνάσιο. Είχε κάνει μια φίλη εκεί και οι δυο τους είχαν βρει αγόρια. Τέσσερις καλοί φίλοι. Μια μέρα, κυνηγούσαν ο ένας τον άλλον με νεροπίστολα και έγιναν μούσκεμα, τσίριζαν και γλιστρούσαν από δω κι εκεί με σαπουνόνερο, σπρώχνοντας ο ένας τον άλλον για να βραχούν ακόμα περισσότερο. Τους πήρε μέρες για να τα καθαρίσουν. Το μπουγέλο ξεχωρίζει στο μυαλό της Maria - μια περίοδος που το μυαλό της ήταν ακόμα καθαρό. Υπήρχε μόνο χαρά, θυμάται. Και η ανάμνηση αυτής της χαράς συνεχίζει να λάμπει. 

 

Όταν επέστρεψε σπίτι, γράφτηκε στο λύκειο. Όλα πήγαιναν καλά. Μέχρι που, άλλοτε τα πράγματα πήγαιναν καλά και άλλοτε κακά. Μετά άρχισαν να γίνονται όλο και χειρότερα. Άρχισε να φαντάζεται αποτρόπαια πράγματα και οι φαντασιώσεις φούντωσαν. Έπρεπε να τις καταπολεμήσει για να μην γίνουν πραγματικότητα. Στο τέλος, ήταν η Maria που κουλουριάστηκε στη γωνία ενός καναπέ, τρέμοντας, και μετά από τέσσερα χρόνια, ήταν η Maria που κλείστηκε σε ψυχιατρείο.

 

Ένιωθε τόσο μόνη. Στο νοσοκομείο υπήρχαν και άλλοι σαν αυτή και άνθρωποι που καταλάβαιναν. Η Maria θυμάται μια μέρα που καθόταν στην αυλή και λικνιζόταν πέρα-δώθε, προσπαθώντας να αποπροσανατολίσει τις ψυχαναγκαστικές της σκέψεις. Μια νοσοκόμα καθόταν δίπλα της. Η Maria λαχταρούσε να της εκμυστηρευτεί και η νοσοκόμα συνέχισε να κάθεται εκεί. Τότε, οι σκέψεις ξεχύθηκαν. Η Maria έτρεμε στην ιδέα ότι θα μετατραπεί σε κάποιον που βασανίζει ζώα. Σε φονιά. Σε πυρομανή που θα βάζει φωτιά σε σπίτια και θα βλέπει με ευχαρίστηση τις φλόγες να κατακαίνε τα πάντα. Έτρεμε στην ιδέα ότι μεταμορφωνόταν σε κάτι απάνθρωπο. «Maria;», είπε η νοσοκόμα. Η Maria ένιωσε το χέρι της να της χαϊδεύει το μάγουλο. «Είναι μόνο σκέψεις». 

 

Η Maria διαγνώστηκε. Ξεκίνησε φαρμακευτική αγωγή και μεταφέρθηκε σε ένα σπίτι για νέους ενήλικες με ψυχικές ασθένειες. Όλα θα πήγαιναν καλά. 

 

Όταν όμως  ο τρόμος έρχεται, λέει, είναι σαν μια φωτιά που καίει το δέρμα της. Και ο τρόμος ερχόταν συχνά. Όταν επέστρεψε στις σπουδές της, το σίδερο για τις μπούκλες μαλλιών ήθελε να κάψει το σπίτι. Όταν αγόρασε τσιγάρα, το βενζινάδικο την απειλούσε ότι θα εκραγεί. Ένας σατανικός άνδρας παραμόνευε στο πλυσταριό του σπιτιού. Η Maria κρυβόταν στο δωμάτιό της και έκλεινε τις κουρτίνες, ενώ το βράδυ κατουρούσε σε ποτήρι για να μη βγαίνει έξω.

 

Για ακόμη μια φορά, εισήχθη στο ψυχιατρείο.

Τον αποκαλούσε θείο Jan

Το ψυχιατρείο είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας, ένα σπίτι για πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους. Όπως το περιγράφει η Maria, το ψυχιατρείο είναι ένα μέρος ασφαλές αλλά και μη ασφαλές. Τη δεύτερη φορά που έμεινε εκεί, γνώρισε έναν Διευθύνοντα Σύμβουλο που είχε απολυθεί και είχε χάσει τα πάντα, μια πόρνη που έκανε κατάχρηση ναρκωτικών και υπέφερε από μετατραυματικό στρες, καθώς και μια 60αρα μικρόσωμη γυναίκα που την κοιτούσε με μοχθηρία, γιατί ήταν σίγουρη ότι η Maria της είχε κλέψει τον άντρα . Γνώρισε επίσης ένα νέο κορίτσι με την ίδια διάγνωση με εκείνη και έναν αλκοολικό που τον έλεγαν Jan.

 

Στο μυαλό της Maria, μια συγκεκριμένη σκηνή έπαιζε ξανά και ξανά. Ένας σατανικός άντρας ορμούσε πάνω της και της έκοβε το λαιμό. Είναι μόνο σκέψεις, επαναλάμβανε στον εαυτό της η Maria κάθε μέρα, ανακαλώντας τα λόγια της νοσοκόμας - μόνο σκέψεις. Αλλά μια μέρα στο ψυχιατρείο, η παραίσθησή της μπήκε στο καθιστικό, μια παραίσθηση με σάρκα και οστά, χτύπησε δυνατά τη Maria στα γεννητικά όργανα και φώναξε «Θα σου κόψω το λαιμό!». 

 

Τα γεννητικά της όργανα πονούσαν. Αυτό δεν ήταν φαντασίωση. 

 

Δεν ήταν άντρας που την είχε χτυπήσει. Ήταν η καχύποπτη μικρόσωμη γυναίκα, το προσωπικό ήρθε τρέχοντας. Αλλά θα ήταν εκεί για να προστατέψουν τη Maria τη νύχτα; Μήπως η γυναίκα τρύπωνε στο δωμάτιό της και την σκότωνε στον ύπνο της; Η Maria έμεινε ξαπλωμένη, άγρυπνη, και χρειάστηκε να πάρει και άλλα υπνωτικά χάπια. 

 

Πέρασαν μήνες. Οι ψυχαναγκαστικές σκέψεις επέμεναν, αλλά η Maria έβρισκε όλο και περισσότερο χώρο για να είναι ο εαυτός της. Το συνομήλικο κορίτσι έκλαιγε με λυγμούς και η Maria έκατσε δίπλα της να την παρηγορήσει. «Όλα θα πάνε καλά», της είπε, και η νεαρή κοπέλα ησύχασε. Επί ώρες έπαιζε χαρτιά με τον Jan, o οποίος σε τίποτα δεν έμοιαζε με τους άντρες στις φαντασιώσεις της. Τον φώναζε θείο Jan. Ήταν πεπεισμένος ότι υπήρχαν ελπίδες για τη Maria και της το έλεγε συχνά. «Αυτό είναι απλά κάτι που συμβαίνει τώρα», τη βεβαίωσε. 

 

Η μικρόσωμη γυναίκα βγήκε από την ψύχωσή της και ζήτησε από τη Maria να τη συγχωρήσει. Και η Maria μεταφέρθηκε στο σπίτι - για να λάβει μια ειδική θεραπεία έγκαιρης παρέμβασης για νέους ενήλικες με σχιζοφρένεια. Εκεί βρίσκεται τώρα.

Οι αισθήσεις της παραμένουν ορθάνοιχτες

Έχει ανακαλύψει νέες πηγές δύναμης μέσα της. Τέρμα πλέον η ντροπή. Γράφει προσωπικά άρθρα και μιλάει στο ραδιόφωνο για το πώς είναι να έχεις ψυχική ασθένεια. Στο πλαίσιο μιας εθνικής καμπάνιας κατά του στιγματισμού, υπηρετεί επίσης ως πρεσβευτής για νέους που πάσχουν από ψυχικές ασθένειες. Πρόσφατα, έλαβε ένα γράμμα από ένα κορίτσι που ζητούσε τη συμβουλή της και αυτό τη γέμισε με μια ασυνήθιστη χαρά. 

 

Ωστόσο, οι αισθήσεις της παραμένουν ορθάνοιχτες. Μια βόλτα στην οδό Nørrebro και την χτυπάει η μυρωδιά του κεμπάμπ και του καυσαερίου, το κίτρινο μιας πινακίδας την τυφλώνει, το βουητό και ο σαματάς ορμούν από παντού. Και, αν της μιλήσει κάποιος, ακούει τον απαλό ήχο της γλώσσας που ακουμπάει στον ουρανίσκο. 

 

Υπάρχουν επίσης και οι ψυχαναγκαστικές σκέψεις. Επιμένουν, για παράδειγμα, ότι η μητέρα της καπνίζει ακριβώς όπως και η Maria, με τον ίδιο ακριβώς ήχο. Η Maria εύχεται να μπορούσε να μιλήσει περισσότερο για αυτές τις σκέψεις, αλλά είναι πολύ επικίνδυνο. Η Mette φυσάει τον καπνό της ακριβώς όπως θέλει η Maria. Συχνά περνούν χρόνο μαζί, παίζουν παιχνίδια με λέξεις, παίζουν χαρτιά, απαγγέλλουν ποιηματάκια για να αποσπάσουν τις σκέψεις της Maria. Κάθε μέρα ανταλλάσσουν μηνύματα για καλημέρα και καληνύχτα.

 

Ο σκοπός της θεραπείας της Maria είναι να τη βοηθήσει να διατηρήσει την ισορροπία της. Έχει επιστρέψει και πάλι στις σπουδές της και σύντομα θα ξεκινήσει την προετοιμασία για τις επόμενες εξετάσεις της. Υπάρχουν άνθρωποι που την πλησιάζουν, όπως και η ίδια τους πλησιάζει. «Μπορούμε να γίνουμε φίλοι σου, Maria;» 

 

«Ναι, φυσικά! Είμαι πολύ κοινωνική». 

 

«Εσύ μπορείς να γίνεις φίλη κάποιου, αλλά αυτός μπορεί να γίνει δικός σου φίλος;»

 

Παύση.

 

«Υποθέτω ότι υπάρχει πάντα ένα κομμάτι μου που είναι καχύποπτο». Διστάζει. «Οι περισσότεροι μάλλον είναι φίλοι με την επιφανειακή Maria». Αλλά εξηγεί ότι, κάπου κάπου, ξεπροβάλλει το πρόσωπο που η ίδια αποκαλεί πραγματική Maria. «Έχω ανθρώπους που εμπιστεύομαι». 

 

«Κάποιες φορές ο θείος Jan έχει δίκιο».

Περισσότερες ιστορίες από τη Lundbeck

Ditte Grauen Larsen living with Schizophrenia

Τα μάτια την ακολουθούν, ορθάνοιχτα

Sheng Kangshua living with Parkinson's disease

Δοκιμάστε να αντιμετωπίσετε τη νόσο του Πάρκινσον σαν έναν παλιό φίλο